Έβδομη συνεχόμενη νίκη για την ομάδα μας που έστω και με αρκετή δυσκολία κατάφερε να αποφυγεί το σραβοπάτημα κόντρα σε μια αξιόμαχη ομάδα. Τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι που η ομάδα μας προβληματίζει με την εικόνα της πάνω στο παρκέ, ευτυχώς όμως χωρίς να το πληρώνει. Μπορεί τα αποτελέσματα ως τώρα να είναι θετικά αλλά είναι ολοφάνερο ότι από την στιγμή που ο ΑΡΗΣ  δυσκολεύεται μέσα στην έδρα του με μια ομάδα σαν τα Τρίκαλα, δείχνει αυτό το πρόσωπο και επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη κάποια στιγμή θα του στοιχίσει...

Τα Τρίκαλα είναι μια χαμηλής δυναμικότητας ομάδα όπου με 2-3 μέτρικους Αμερικάνους προσπαθεί να κερδίσει την παραμονή της στην κατηγορία. Αυτό ξέραμε και αυτό είδαμε πάνω στο παρκέ από τα Τρίκαλα που εκτός από τον Οβιέ και τον Κόντζερ δεν είχε να δείξει τίποτα άλλο. Και όμως αυτοί οι 2 ήταν αρκετοί ώστε να κάνουν το παιχνίδι ντέρμπι και μέχρι λίγα λεπτά πριν το τέλος του αγώνα να αγχωνόμαστε για το τελικό αποτέλεσμα. Άγνωστο αν αυτό είναι το στυλ παιχνιδιού που παίζουν τα Τρίκαλα ή σήμερα βρήκαν και τα έκαναν αλλά από την αρχή του αγώνα ήταν φανερό ότι είχαν στόχο να χτυπήσουν με κάθε ευκαιρία κοντά στο καλάθι. Η γνωστή μας αδυναμία στην άμυνα μέσα στο ζωγραφιστό μας στοίχισε αρκετά και σε συνδυασμό με την κάκιστη διαιτησία ήταν ο βασικός λόγος που το παιχνίδι έγινε άνω κάτω και σε κανένα σημείο του αγώνα δεν καταφέραμε να πάρουμε μια διαφορά ασφαλείας. Ο Γουότερς αρχικά, ο Χάγκινς στη συνέχεια και ο Γουάιτ στο τέλος ήταν οι παίκτες που με την παρουσία τους εμπόδισαν στην πραγματοποίηση της έκπληξης και χάρισαν ουσιαστικά τη νίκη στην ομάδα μας. Εκτός κλίματος ο υγιής Μακνήλ που εκτός των 5 ασίστ δεν μπόρεσε να βοήθησει επιθετικά σήμερα. Ακατανόητο(για εμάς ως θεατές) το κοουτσάρισμα του Πρίφτη και το ανακάτεμα της τράπουλας κατά τη διάρκεια του αγώνα, την ίδια στιγμή που η απάθεια για την έλλειψη μπλοκ άουτ και την ανυπαρξία επιθετικού συστήματος μοιάζουν με μόνιμες πληγές. Χαρακτηριστικό του σημερινού παιχνιδιού το επιθετικό πλάνο των Τρικαλινών που προσπαθούσαν με κάθε ευκαιρία να μπουκάρουν μέσα σε κοντράστ με το δικό μας που μόνιμα οι παίκτες μας είχαν αντίπαλο το χρονόμετρο και κατέληγαν σε βεβιασμένες προσωπικές ενέργειες.

Η νίκη είναι αυτό που μετράει και μένει στο τέλος και ο ΑΡΗΣ από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν τα καταφέρνει μια χαρά σε αυτό το κομμάτι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εθελοτυφλούμε στα κακώς κείμενα του φετινού ΑΡΗ, να ωραιοποιούμε ότι στραβό γίνεται πάνω στο παρκέ και να περιμένουμε να έρθει το "χαστούκι" από κάποια Στεάουα ή κάποιο Τρίκαλο... Ακόμη είμαστε στην αρχή και ο κόουτς έχει όλο τον χρόνο μπροστά του για να διορθώσει τις αδυναμίες αλλά ίσως και να αναθεωρήσει κάποια από τα αρχικά του πλάνα και σχεδιασμό. Η ομάδα δεν δείχνει να βελτιώνεται εκεί που υστερεί και αυτό όταν θα έρθουν τα δύσκολα ίσως να μας κοστίσει. Ας μην εφησυχαζόμαστε επειδή έρχονται νίκες σαν τη σημερινή. Ο ΑΡΗΣ μπορεί και πρέπει να παίξει πολύ καλύτερα!

ΥΓ. Ναι η φετινή χρονιά είναι μεταβατική... δεν έχουμε ορίσει στόχους.... δεν μας είπε κανείς ότι θα πάρουμε τίτλους... οπότε όλα καλά... 

ΥΓ2. (κατόπιν παράκλησης αγανακτησμένου μπασκετικού φίλου) Επιτέλους κάντε μπλόκ άουτ!!!